Het Balenfestival is afgelopen. Maar om het gemis van de live stream van KWWtv goed te maken even een paar filmpjes van Paul Hajenius in gesprek met zijn enige en beste vriend Paul Abels.
Deel 1:
Tijdens het Balenfestival gaat KWWTV uitzenden vanaf de Museumlaan in Enschede, op 29,30 en 31 mei. Hier alvast een voorproefje.
Kort maar krachtig interview met Paul Hajenius op de Museumlaan te Enschede tijdens de boekenmarkt.
Om deze inhoud weer te geven is de Flash Player plug-in vereist en dient Javascript ingeschakeld te zijn.
Tijdens het Balenfestival gaat KWWTV uitzenden vanaf de museumlaan in Enschede op 29, 30 en 31 mei. Hier is alvast een voorproefje. preview (1)
Om deze inhoud weer te geven is de Flash Player plug-in vereist en dient Javascript ingeschakeld te zijn.
wellicht geïnspireerd door de geluidssculptuur van Peter Geerts voegt eazy een drietal Temporary Sound Sculptures toe aan de enschedese collectie. traditiegetrouw krijgt u ze van ons weer allemaal tegelijk.
Morgen, dinsdag 12 mei tussen 12.00 en 14.00 voert soundsculpturist Peter Geerts, in samenwerking met Stichting ORE (Openbare Ruimte Enschede), op diverse locaties aan de Cultuurmijl in Enschede, een interactief geluidsexperiment uit. Hij is hiermee de eerste regionale kunstenaar die door middel van een ‘open sollicitatie’, bij de Gemeente Enschede aandacht vraagt voor de jarenlange ervaring die hij op het gebied van geluidskunst heeft.
Om deze inhoud weer te geven is de Flash Player plug-in vereist en dient Javascript ingeschakeld te zijn.
DE TRAGIEK VAN EEN FENOMEEN
Er zijn kunstenaars die uitgroeien tot een fenomeen en die daardoor steeds meer loszingen van hun werk. De in 2005 overleden Anton Heyboer was daar een klassiek voorbeeld van. De meeste Nederlanders kennen hem niet als kunstenaar, maar als man met vier vrouwen.
Toch was Anton Heyboer (1924-2005) eens een vooraanstaand kunstenaar. Hij wordt vaak in de periferie van COBRA genoemd. Om zijn expressionistische stijl, maar vooral ook om zijn persoonlijke handschrift waarin de invloeden van de kalligrafie zijn af te lezen en dat, in het verlengde daarvan, vaak wordt gedomineerd door handgeschreven woorden, kreten en zinnen. Van hem mocht het toeval altijd een rol spelen in zijn etsen en tekeningen en als het papier waarop hij werkte – van ‘gewoon’ tot heel dik, maar altijd absorberend – zijn bewegingen en vormen stuurde, verzette hij zich daar niet tegen. Hij vond het belangrijk dat zijn werk toegaf aan die spontaniteit.
Floor Coolsma en Marleen Vogels putten voor hun werk uit de onschuldige meisjes wereld van aaibare dieren en vage angsten hun inspiratie. Wanneer je hun werk beter bekijkt is deze wereld minder onschuldig dan je verwacht, net als in sprookje en mythe.
Een kind kan denken, zonder belemmering over wat kan, of mag. Naar die onbevangenheid streeft Floor Coolsma (Deventer 1978) ook. In haar werk onderzoekt zij het menselijke verlangens naar onschuld, kwetsbaarheid, afhankelijkheid. Floor Coolsma maakt daarvoor gebruik van de projectie van menselijke gevoelens en behoeften, op dieren of elementen uit de natuur. Afkering en je tegelijkertijd tot iets aangetrokken voelen is een telkens terugkerend gegeven.
Dit is het verhaal van Roderik en Oskar over het oude klooster in het centrum van Enschede. Door het oprukkende beton is het bestaan van de kloostertuin onder grote druk komen te staan. En dat terwijl in de loop van de tijd er al een groot deel is afgesnoept. (more…)
Op 5 mei vertegenwoordigde de stichting Nieuwe Twentse Kunst op het plein van de vrijheid (bevrijdingsfestival) de gemeente Almelo. Uit alle gemeenten in Overijssel waren kunstzinnige afvaardigingen naar Zwolle uitgenodigd.
Innerlijke portretten zo worden ze genoemd. De geschilderde portretten van Esther de Vries en Jop Horst. Twee totaal verschillende type kunstenaars.
Wat een ander een perfect portret vindt werd voor Esther de Vries steeds meer verstarring, voelde ze zich steeds meer opgesloten binnen de grenzen van de wensen van het publiek. Daarom schildert ze samen met Jop Horst die als geen ander materialen tot speeltuig kan laten leven.
Want hóe laat je die lijn los, die daar toch hoort, bij de neus, de lippen. Gewoon een kleur er dwars doorheen, vegen, strijken en niet denken, ó maar dat is fout, want niets is fout. En gek, een foute lijn of veeg gaat ergens heen, een richting, een portret met een rare, een droevige, een gemene, een spottende, een lelijke of een gullachende smoel.
De derde persoon ontstaat, de persoon die op de rand van een tafel zit, vervaagt en weer verschijnt en arrogant zijn nagels vijlt, of onuitstaanbaar charmant een haarlok naar achteren strijkt.
