‘Ik heb een hekel aan lijnen. Toch maak ik gebruik van lijnen in m’n schetsen. Dat is de basis, zo ontstaat de vorm. Je moet je eraan overgeven. Je moet niet willen ‘en nu gaan we een lijn tekenen’, je moet tekenen bijna uit een soort verveling, dan gebeurt het dat je geen mooie plaatjes maakt, dan ben je met het tekenen zelf bezig, niet met wat je hoofd wil en pas dan wordt het intuïtief.’
Wanneer wordt geroepen ‘O, dat kan ik ook wel’, hoor ik Eghard Kolsté van ‘Lunch en KunstRoom zeggen: ‘Ja, dat zal best, maar het origineel hangt hier’.
Amstelveen, een centrum zoals iedere snel opgetrokken stad, nog zonder weemoed, zonder historie, bleke stenen, kaal, Scapino-, Blokker-, SchoenenreusBV-sfeer. Het regent koud en nattig. Het Cobramuseum staat gelukkig bij het station. Een simpel museum met overzichtelijke grote ruimten, beneden hangen werken van Cobrakunstenaars, een houten trap naar boven leidt de bezoeker naar de expositie van Rob Voerman.
Het boekje: Jop Horst, tekeningen, is uitgegeven door Galerie Lans-Uylen en ontworpen door Ricardo Liong A Kong. Het zijn kleine tekeningen (in het boekje afgebeeld op ware grootte) uit 2005, in de volgorde dat ze gemaakt zijn.
Sterke tekeningen die eenzaamheid, strijd en verlossing weergeven.
De overzichtstentoonstelling van Jop Horst in Galerie Lans-Uylen is een selectie van werken vanaf 2005.
Ik maak een foto van mijn zus met op de achtergrond grote portretten. ‘Maak maar een foto van deze’, zegt mijn zus. ‘Ja, met zo’n vent wil Iedere vrouw wel op de foto’, grap ik terwijl ik klik.
55 enorme doeken. De expositie is een hommage aan Henk Jurriaans, de man van Marte Röling, die in 2005 is overleden.
Grote werken, alsof de uitspraak is: ‘Dit is mijn aantrekkelijke man en ik houd van hem’.
3 dagen afbreken, opbouwen, 4 dagen tentoonstellen x 24 weken = 24 deelnemers die meedoen. 10 februari is het kunstproject ‘vier dagen van de week’ begonnen in Lunchroom Kolsté in Hengelo op initiatief van kunstenaar Ricardo Liong A Kong.
Met de trein naar Groningen, dwalen in het museum, terwijl buiten sneeuwend nog meer wit bevriest. Folkert de Jong exposeert er zijn beelden van verschillende soorten schuim. Misschien is hij een sympathieke man, zachtmoedig. Maar in de kunst leeft hij glorieus zijn sarcasme uit.
Op Roombeek in Enschede staat een prachtig kunstwerk van Hugo Kaagman. Een betegeling van eigentijds Delfts blauw op de muren van de nieuwe warmtekrachtcentrale van Essent. De warmtekrachtcentrale zal heel Roombeek van energie voorzien. Het Delfts blauw beeldt een soort parodie uit op de Nederlandse gezelligheid. En dat op de plaats van de vuurwerkramp.
Het Agterhuis is achter het gemeentehuis van Hengelo, een bijgebouwtje, vroeger gebruikt door bouw en milieudienst. De ontwerptekeningen van toen zijn nog te zien op de achterkant van een metalen werkkast.
Het gebouwtje stond leeg, al jaren. De kunststichting Ag heeft het in gebruik genomen toen ze de Volière kwijtraakte aan het nu gevestigde parkrestaurant.
Het Agterhuis is zoveel ‘gewoon Hengelo’, dat het over het hoofd wordt gezien, je loopt, fietst langs.
‘En dan stellen je ogen zich scherp en zie je een gouden zittende mensfiguur. De armen naar voren gestrekt. De vingers ongewoon recht naast elkaar, krachtig, maar ook afhoudend, ‘niemand nodig’ lijkt het te zeggen. Maar de gebukte houding, de armen recht vooruit zeggen wat anders.‘
