3 dagen afbreken, opbouwen, 4 dagen tentoonstellen x 24 weken = 24 deelnemers die meedoen. 10 februari is het kunstproject ‘vier dagen van de week’ begonnen in Lunchroom Kolsté in Hengelo op initiatief van kunstenaar Ricardo Liong A Kong.
Met de trein naar Groningen, dwalen in het museum, terwijl buiten sneeuwend nog meer wit bevriest. Folkert de Jong exposeert er zijn beelden van verschillende soorten schuim. Misschien is hij een sympathieke man, zachtmoedig. Maar in de kunst leeft hij glorieus zijn sarcasme uit.
Op Roombeek in Enschede staat een prachtig kunstwerk van Hugo Kaagman. Een betegeling van eigentijds Delfts blauw op de muren van de nieuwe warmtekrachtcentrale van Essent. De warmtekrachtcentrale zal heel Roombeek van energie voorzien. Het Delfts blauw beeldt een soort parodie uit op de Nederlandse gezelligheid. En dat op de plaats van de vuurwerkramp.
Het Agterhuis is achter het gemeentehuis van Hengelo, een bijgebouwtje, vroeger gebruikt door bouw en milieudienst. De ontwerptekeningen van toen zijn nog te zien op de achterkant van een metalen werkkast.
Het gebouwtje stond leeg, al jaren. De kunststichting Ag heeft het in gebruik genomen toen ze de Volière kwijtraakte aan het nu gevestigde parkrestaurant.
Het Agterhuis is zoveel ‘gewoon Hengelo’, dat het over het hoofd wordt gezien, je loopt, fietst langs.
‘En dan stellen je ogen zich scherp en zie je een gouden zittende mensfiguur. De armen naar voren gestrekt. De vingers ongewoon recht naast elkaar, krachtig, maar ook afhoudend, ‘niemand nodig’ lijkt het te zeggen. Maar de gebukte houding, de armen recht vooruit zeggen wat anders.‘
Daar waar ze denkt dat mensen geïnteresseerd zijn gaat ze zitten, ze zet haar tekenspullen neer, en ze gaat zitten. Wachten op klanten, die soms alleen maar vragen, dan weer op zoek zijn naar een praatje.
Tot een moeder met haar dochter komt en vraagt of haar dochter getekend kan worden, ‘als kadootje voor haar verjaardag’. Het wordt een realistisch houtskoolportret. Wanneer na een half uur het portret af is overhandigt de moeder 20 euro.
Om deze inhoud weer te geven is de Flash Player plug-in vereist en dient Javascript ingeschakeld te zijn.
Opgename met fotocamera.
Het was er natuurlijk een kunstenaarshol, een doek voor de kamerdeur, opgestapelde dozen, losse vloerkleden op de grond, de kachel aan met prettig getik.
Het uitzicht mooi, over huizen, weilanden en bomen in de verte. Het raam in de buitenmuur met wit licht. Af en toe een schaduw van vleugels van een vogel die neerstrijkt op de dakrand. Een mooie sfeer, rustiek. Willie aan het bureau, bijna monumentaal zit hij daar, rokend aan een plastiek pijpje waar zijn sigaret in zit.
willie zei hem dat er zuurbassins in verborgen waren. De man had het werk toen in zijn schuur opgeslagen, bang dat die zuurbassins kwaad zouden doen. Maar op een keer was hij er voorzichtig in gaan pulken waar hij dacht dat die zuurbassins zaten, hij haalde er een memorecordertje uit, het deed het nog.
Waarom Willie over zuurbassins begon, waarmee hij vast op de batterijen doelde is onduidelijk, misschien wilde hij stangen. Willie vindt het leuk om mensen op het verkeerde been te zetten. Hij lijkt hierin soms zelfs doordacht te werk te gaan.
Lustrum tentoonstelling Quantum V van RC de Ruimte i.s.m. De Service Garage Amsterdam, plusminus 130 kunstenaars met verschillende invalshoeken en disciplines.
R.C de Ruimte: J.P. Coenstraat 51-55 IJmuiden.
www.rcderuimte.com T: 0255-527435
De Service Garage: Stephensonstraat 16 Amsterdam
www.deservicegarage.nl T:06-24887509/06-47166517.
De tentoonstelling duurt tot 19 juli en is woe-zon 12.00-18.00 open.
Innerlijke portretten zo worden ze genoemd. De geschilderde portretten van Esther de Vries en Jop Horst. Twee totaal verschillende type kunstenaars.
Wat een ander een perfect portret vindt werd voor Esther de Vries steeds meer verstarring, voelde ze zich steeds meer opgesloten binnen de grenzen van de wensen van het publiek. Daarom schildert ze samen met Jop Horst die als geen ander materialen tot speeltuig kan laten leven.
Want hóe laat je die lijn los, die daar toch hoort, bij de neus, de lippen. Gewoon een kleur er dwars doorheen, vegen, strijken en niet denken, ó maar dat is fout, want niets is fout. En gek, een foute lijn of veeg gaat ergens heen, een richting, een portret met een rare, een droevige, een gemene, een spottende, een lelijke of een gullachende smoel.
De derde persoon ontstaat, de persoon die op de rand van een tafel zit, vervaagt en weer verschijnt en arrogant zijn nagels vijlt, of onuitstaanbaar charmant een haarlok naar achteren strijkt.
