Hij leeft en denkt in beelden, meestal heeft hij zijn fototoestel bij zich en zo niet dan is er de gemakkelijke smartphone om van de zich hem voordoende situaties straatplaatjes te schieten.
Cyril Wermers, autodidact fotograaf en websitebeheerder van www.enschedeaanzee.nl maakt foto’s van alles wat hij ziet op straat (straatfotografie) of waar hij zich op dat moment bevindt.
Volgens een goede vriend en eveneens fotograaf, zou Enschede geld ter beschikking moeten stellen voor de website, die sinds 2003 online is. Een gemiste kans voor de gemeente, archiefmateriaal van onschatbare historische waarde door onachtzaamheid verloren.

(more…)

Als ik de hoek omga zie ik een groep mensen staan bij het Agterhuis, sommigen in pak, speels, lacherig. Op de grond staat een pick-up waarop een singeltje draait, een opname van het carillon van Hengelo, het geluid klinkt nasaal en wordt overstemd door drukte.
Paul Hajenius, eveneens gestoken in zijn nette pak, roept op om de klaarstaande emmers met water te pakken en te beginnen.
Waarmee beginnen? Maar even later zie ik dat de ramen worden gezeemd. En Paul verklaart: ‘Voor een helder zicht op het werk van Johan’.
Ronald Schulp, directeur van AkkuH, mompelt ‘in ieder geval hoeven de ramen de komende tien jaar niet meer gezeemd te worden’. Want grondig wordt het aangepakt door Charl van Ark, Jan Nap, Eric de Gram en Jan Baetsen.

(more…)

(more…)

(more…)

De regels zijn duidelijk: geen drank, drugs, geen intimidatie, in welke vorm dan ook. Het ameublement bestaat uit schenkingen van mensen die spullen over hebben.
Het draait, het loopt, verbaasd zie ik het, in het begin had ik m’n twijfels. Want hoezo kún je dit paard laten trekken door de toch al kwetsbare, ‘onrendabele’ mensen? En vreemd, juist omdat het duidelijk is dat iedereen wel iets heeft wordt het geaccepteerd, wordt er mee om gegaan, krijgen ze een plaats.
Drie maaltijden op vaste tijdstippen, donderdag komt een kok, die vrijwilliger is. De lange tafel wordt gedekt, dit keer krijgen we twee soorten stampot, prei en wortel, met kippenbouten.

(more…)

Apeldoorn, een drukke winkelende mensenmassa. De benauwde koopzucht overvalt ons terwijl we bedremmeld tussen mensen met plastic tassen lopen.
We zijn op weg naar CODA en komen in de bibliotheek van Apeldoorn terecht, een groot gebouw met ruime lichte vertrekken.
We volgen een gangpad langs boeken en een trap naar boven die naar de stilte van een museum zou moeten leiden. Maar boven is er geklap van veel handen, en een lezing, een workshop, een restaurant, een rondleiding, daar is een wirwar van geluiden.

(more…)

‘Ik heb een hekel aan lijnen. Toch maak ik gebruik van lijnen in m’n schetsen. Dat is de basis, zo ontstaat de vorm. Je moet je eraan overgeven. Je moet niet willen ‘en nu gaan we een lijn tekenen’, je moet tekenen bijna uit een soort verveling, dan gebeurt het dat je geen mooie plaatjes maakt, dan ben je met het tekenen zelf bezig, niet met wat je hoofd wil en pas dan wordt het intuïtief.’

(more…)

Wanneer wordt geroepen ‘O, dat kan ik ook wel’, hoor ik Eghard Kolsté van ‘Lunch en KunstRoom zeggen: ‘Ja, dat zal best, maar het origineel hangt hier’.

(more…)

Een glimp van Jop.

(more…)

Amstelveen, een centrum zoals iedere snel opgetrokken stad, nog zonder weemoed, zonder historie, bleke stenen, kaal, Scapino-, Blokker-, SchoenenreusBV-sfeer. Het regent koud en nattig. Het Cobramuseum staat gelukkig bij het station. Een simpel museum met overzichtelijke grote ruimten, beneden hangen werken van Cobrakunstenaars, een houten trap naar boven leidt de bezoeker naar de expositie van Rob Voerman.

(more…)