Het boekje: Jop Horst, tekeningen, is uitgegeven door Galerie Lans-Uylen en ontworpen door Ricardo Liong A Kong. Het zijn kleine tekeningen (in het boekje afgebeeld op ware grootte) uit 2005, in de volgorde dat ze gemaakt zijn.
Sterke tekeningen die eenzaamheid, strijd en verlossing weergeven.
De overzichtstentoonstelling van Jop Horst in Galerie Lans-Uylen is een selectie van werken vanaf 2005.
Ik maak een foto van mijn zus met op de achtergrond grote portretten. ‘Maak maar een foto van deze’, zegt mijn zus. ‘Ja, met zo’n vent wil Iedere vrouw wel op de foto’, grap ik terwijl ik klik.
55 enorme doeken. De expositie is een hommage aan Henk Jurriaans, de man van Marte Röling, die in 2005 is overleden.
Grote werken, alsof de uitspraak is: ‘Dit is mijn aantrekkelijke man en ik houd van hem’.
3 dagen afbreken, opbouwen, 4 dagen tentoonstellen x 24 weken = 24 deelnemers die meedoen. 10 februari is het kunstproject ‘vier dagen van de week’ begonnen in Lunchroom Kolsté in Hengelo op initiatief van kunstenaar Ricardo Liong A Kong.
Met de trein naar Groningen, dwalen in het museum, terwijl buiten sneeuwend nog meer wit bevriest. Folkert de Jong exposeert er zijn beelden van verschillende soorten schuim. Misschien is hij een sympathieke man, zachtmoedig. Maar in de kunst leeft hij glorieus zijn sarcasme uit.
Op Roombeek in Enschede staat een prachtig kunstwerk van Hugo Kaagman. Een betegeling van eigentijds Delfts blauw op de muren van de nieuwe warmtekrachtcentrale van Essent. De warmtekrachtcentrale zal heel Roombeek van energie voorzien. Het Delfts blauw beeldt een soort parodie uit op de Nederlandse gezelligheid. En dat op de plaats van de vuurwerkramp.
Het Agterhuis is achter het gemeentehuis van Hengelo, een bijgebouwtje, vroeger gebruikt door bouw en milieudienst. De ontwerptekeningen van toen zijn nog te zien op de achterkant van een metalen werkkast.
Het gebouwtje stond leeg, al jaren. De kunststichting Ag heeft het in gebruik genomen toen ze de Volière kwijtraakte aan het nu gevestigde parkrestaurant.
Het Agterhuis is zoveel ‘gewoon Hengelo’, dat het over het hoofd wordt gezien, je loopt, fietst langs.
‘En dan stellen je ogen zich scherp en zie je een gouden zittende mensfiguur. De armen naar voren gestrekt. De vingers ongewoon recht naast elkaar, krachtig, maar ook afhoudend, ‘niemand nodig’ lijkt het te zeggen. Maar de gebukte houding, de armen recht vooruit zeggen wat anders.‘
Daar waar ze denkt dat mensen geïnteresseerd zijn gaat ze zitten, ze zet haar tekenspullen neer, en ze gaat zitten. Wachten op klanten, die soms alleen maar vragen, dan weer op zoek zijn naar een praatje.
Tot een moeder met haar dochter komt en vraagt of haar dochter getekend kan worden, ‘als kadootje voor haar verjaardag’. Het wordt een realistisch houtskoolportret. Wanneer na een half uur het portret af is overhandigt de moeder 20 euro.
Om deze inhoud weer te geven is de Flash Player plug-in vereist en dient Javascript ingeschakeld te zijn.
Opgename met fotocamera.
Het was er natuurlijk een kunstenaarshol, een doek voor de kamerdeur, opgestapelde dozen, losse vloerkleden op de grond, de kachel aan met prettig getik.
Het uitzicht mooi, over huizen, weilanden en bomen in de verte. Het raam in de buitenmuur met wit licht. Af en toe een schaduw van vleugels van een vogel die neerstrijkt op de dakrand. Een mooie sfeer, rustiek. Willie aan het bureau, bijna monumentaal zit hij daar, rokend aan een plastiek pijpje waar zijn sigaret in zit.
willie zei hem dat er zuurbassins in verborgen waren. De man had het werk toen in zijn schuur opgeslagen, bang dat die zuurbassins kwaad zouden doen. Maar op een keer was hij er voorzichtig in gaan pulken waar hij dacht dat die zuurbassins zaten, hij haalde er een memorecordertje uit, het deed het nog.
Waarom Willie over zuurbassins begon, waarmee hij vast op de batterijen doelde is onduidelijk, misschien wilde hij stangen. Willie vindt het leuk om mensen op het verkeerde been te zetten. Hij lijkt hierin soms zelfs doordacht te werk te gaan.
