Opgename met fotocamera.

(more…)

Het was er natuurlijk een kunstenaarshol, een doek voor de kamerdeur, opgestapelde dozen, losse vloerkleden op de grond, de kachel aan met prettig getik.
Het uitzicht mooi, over huizen, weilanden en bomen in de verte. Het raam in de buitenmuur met wit licht. Af en toe een schaduw van vleugels van een vogel die neerstrijkt op de dakrand. Een mooie sfeer, rustiek. Willie aan het bureau, bijna monumentaal zit hij daar, rokend aan een plastiek pijpje waar zijn sigaret in zit.

(more…)

willie zei hem dat er zuurbassins in verborgen waren. De man had het werk toen in zijn schuur opgeslagen, bang dat die zuurbassins kwaad zouden doen. Maar op een keer was hij er voorzichtig in gaan pulken waar hij dacht dat die zuurbassins zaten, hij haalde er een memorecordertje uit, het deed het nog.
Waarom Willie over zuurbassins begon, waarmee hij vast op de batterijen doelde is onduidelijk, misschien wilde hij stangen. Willie vindt het leuk om mensen op het verkeerde been te zetten. Hij lijkt hierin soms zelfs doordacht te werk te gaan. 

(more…)

Lustrum tentoonstelling Quantum V van RC de Ruimte i.s.m. De Service Garage Amsterdam, plusminus 130 kunstenaars met verschillende invalshoeken en disciplines.
R.C de Ruimte: J.P. Coenstraat 51-55 IJmuiden.
www.rcderuimte.com T: 0255-527435
De Service Garage: Stephensonstraat 16 Amsterdam
www.deservicegarage.nl T:06-24887509/06-47166517. 
De tentoonstelling duurt tot 19 juli en is woe-zon 12.00-18.00 open.

(more…)

Innerlijke portretten zo worden ze genoemd. De geschilderde portretten van Esther de Vries en Jop Horst. Twee totaal verschillende type kunstenaars.
Wat een ander een perfect portret vindt werd voor Esther de Vries steeds meer verstarring, voelde ze zich steeds meer opgesloten binnen de grenzen van de wensen van het publiek. Daarom schildert ze samen met Jop Horst die als geen ander materialen tot speeltuig kan laten leven.

Want hóe laat je die lijn los, die daar toch hoort, bij de neus, de lippen. Gewoon een kleur er dwars doorheen, vegen, strijken en niet denken, ó maar dat is fout, want niets is fout. En gek, een foute lijn of veeg gaat ergens heen, een richting, een portret met een rare, een droevige, een gemene, een spottende, een lelijke of een gullachende smoel.
De derde persoon ontstaat, de persoon die op de rand van een tafel zit, vervaagt en weer verschijnt en arrogant zijn nagels vijlt, of onuitstaanbaar charmant een haarlok naar achteren strijkt.

(more…)

Video van expositie ‘de derde persoon’ van Esther de Vries en Jop Horst in café Shamrock in Almelo. Geluid is van atelierwerkzaamheden, terwijl Esther en Jop aan het werk zijn in hun atelier. Je hoort een opmerking van Jop dat het schilderij ook wel onder de douch kan, verder wat gestommel.

Het onderwerp is boten. De haven, het water, de lucht, de kaden, de oever, het gras, het klotsende water, het diepe water. Het water dat zoveel kleuren aanneemt naar de lucht, naar het weer, naar het licht. Een boot en water, de ligging, de weeromstandigheden, waar land in water overgaat en water alleen te bereizen is via boot. Hoe emoties worden uitgebeeld, enkel door de weerspiegeling van de romp in het water. Grote boten, kleine boten en boten met vele kranen. Een heldere dag, een donkere dag, een zomeravond, en kalm en woelig water. Een sereen samenspel van kleur in vorm, in water, in boot.

(more…)

Harmen de Hoop’s kunst reageert op conflicten en belangen van verschillende partijen, zo lees ik in een artikel. De expositie waar ik nu naar op weg ben is zijn reactie op ideeën van dierenactivisten. Zijn kunst gaat vooral over datgene wat op straat plaatsvindt. De inrichting en de besteding van de openbare ruimte. Aan de hand van foto’s laat hij absurde situaties zien, waarin hij iets toevoegt, combinaties die soms wrang, maar ook lachwekkend zijn, humor die de banaliteit van sommige ideeën en ongerijmde situatie’s weerleggen.

(more…)

In het midden op het schots en scheef gelegde tegelpatroon van een pilaar hangt een schilderij. Het lijkt scheef te hangen en toch hangt het recht. Over het midden van het witte papier is een schuine streep getrokken. En ongeveer midden van de streep, aan beiden kanten van de streep zijn uitwaaierende streepjes.

(more…)

Allereerst zie je niets. Je ziet houten stellingen, schotten. Dan toch opzij wat tekeningen, lijnen als striptekeningen, nieuwsgierig loop je erop af, merkt dat er een opening is, je loopt binnen en staat in een vervreemdende situatie, levensgroot ben je deelgenoot van een levensecht geschilderde realistische man tussen kruiken, die met zijn rug naar je toe staat. Een andere, dezelfde man, staat over een kruik gebogen. Wat doet hij? Kotsen? Nee, hier wil je niet zijn.

(more…)