Lustrum tentoonstelling Quantum V van RC de Ruimte i.s.m. De Service Garage Amsterdam, plusminus 130 kunstenaars met verschillende invalshoeken en disciplines.
R.C de Ruimte: J.P. Coenstraat 51-55 IJmuiden.
www.rcderuimte.com T: 0255-527435
De Service Garage: Stephensonstraat 16 Amsterdam
www.deservicegarage.nl T:06-24887509/06-47166517.
De tentoonstelling duurt tot 19 juli en is woe-zon 12.00-18.00 open.
Innerlijke portretten zo worden ze genoemd. De geschilderde portretten van Esther de Vries en Jop Horst. Twee totaal verschillende type kunstenaars.
Wat een ander een perfect portret vindt werd voor Esther de Vries steeds meer verstarring, voelde ze zich steeds meer opgesloten binnen de grenzen van de wensen van het publiek. Daarom schildert ze samen met Jop Horst die als geen ander materialen tot speeltuig kan laten leven.
Want hóe laat je die lijn los, die daar toch hoort, bij de neus, de lippen. Gewoon een kleur er dwars doorheen, vegen, strijken en niet denken, ó maar dat is fout, want niets is fout. En gek, een foute lijn of veeg gaat ergens heen, een richting, een portret met een rare, een droevige, een gemene, een spottende, een lelijke of een gullachende smoel.
De derde persoon ontstaat, de persoon die op de rand van een tafel zit, vervaagt en weer verschijnt en arrogant zijn nagels vijlt, of onuitstaanbaar charmant een haarlok naar achteren strijkt.
Video van expositie ‘de derde persoon’ van Esther de Vries en Jop Horst in café Shamrock in Almelo. Geluid is van atelierwerkzaamheden, terwijl Esther en Jop aan het werk zijn in hun atelier. Je hoort een opmerking van Jop dat het schilderij ook wel onder de douch kan, verder wat gestommel.
Om deze inhoud weer te geven is de Flash Player plug-in vereist en dient Javascript ingeschakeld te zijn.
Het onderwerp is boten. De haven, het water, de lucht, de kaden, de oever, het gras, het klotsende water, het diepe water. Het water dat zoveel kleuren aanneemt naar de lucht, naar het weer, naar het licht. Een boot en water, de ligging, de weeromstandigheden, waar land in water overgaat en water alleen te bereizen is via boot. Hoe emoties worden uitgebeeld, enkel door de weerspiegeling van de romp in het water. Grote boten, kleine boten en boten met vele kranen. Een heldere dag, een donkere dag, een zomeravond, en kalm en woelig water. Een sereen samenspel van kleur in vorm, in water, in boot.
Harmen de Hoop’s kunst reageert op conflicten en belangen van verschillende partijen, zo lees ik in een artikel. De expositie waar ik nu naar op weg ben is zijn reactie op ideeën van dierenactivisten. Zijn kunst gaat vooral over datgene wat op straat plaatsvindt. De inrichting en de besteding van de openbare ruimte. Aan de hand van foto’s laat hij absurde situaties zien, waarin hij iets toevoegt, combinaties die soms wrang, maar ook lachwekkend zijn, humor die de banaliteit van sommige ideeën en ongerijmde situatie’s weerleggen.
In het midden op het schots en scheef gelegde tegelpatroon van een pilaar hangt een schilderij. Het lijkt scheef te hangen en toch hangt het recht. Over het midden van het witte papier is een schuine streep getrokken. En ongeveer midden van de streep, aan beiden kanten van de streep zijn uitwaaierende streepjes.
Allereerst zie je niets. Je ziet houten stellingen, schotten. Dan toch opzij wat tekeningen, lijnen als striptekeningen, nieuwsgierig loop je erop af, merkt dat er een opening is, je loopt binnen en staat in een vervreemdende situatie, levensgroot ben je deelgenoot van een levensecht geschilderde realistische man tussen kruiken, die met zijn rug naar je toe staat. Een andere, dezelfde man, staat over een kruik gebogen. Wat doet hij? Kotsen? Nee, hier wil je niet zijn.
In de smoezelige hoeken, of gewoon brutaal zo midden op de muur, in de douche tussen de tegels. Overal kan schimmel zitten. Een lek in de vloer, muizen die binnen trippelen, het voelt niet pluis, de rotting op een muur, plafond, vloer. Het huis is niet meer ‘thuis’, het buiten is naar binnen geslopen. Met allerlei schoonmaakmiddelen worden schimmels en vieze vlekken verwijderd.
Carel Visser gebruikt ready-made materialen.
Glasplaten, autobanden, blikken, veren, schapenwol, autoramen, bekende dingen die een functie hebben worden teruggebracht naar materiaal om iets uit te beelden. Hij gebruikt het contrast binnen het materiaalgebruik om een spanning teweeg te brengen.
Een gebogen autoruit, het glas kan in scherven barsten, het is dun en doorzichtig. Een autoband is zwart, verend, stinkt naar rubber. Als je door een autoruit rijdt krijg je een lekke band. Simpel gezegd, maar misschien ís het dat ook.
Kunstenaars in Hengelo kregen bovenstaande brief in de bus (zie verder in leesbaar formaat). Reactie van de in Hengelo wonende beeldend kunstenaar Pier van Dijk in de onder geplaatste brief:
