Na haar opleiding aan Koninklijke academie voor Kunst en Vormgeving in ’s-Hertogenbosch behaalde Afra Willems (Beuningen 1978) in 2003 haar graad als Master of Fine Art aan het Dutch Art Institute te Enschede.
 

Haar werk gaat over het leven in deze tijd, over nu. Over imago, uiterlijk en de consumptie van identiteit:
‘Wie heeft mij gemaakt tot wat ik ben? Ik heb geen duidelijk ras of nationaliteit, geen duidelijke godsdienst, geen duidelijke afkomst en ook geen duidelijke toekomst. Wie ben ik? ’
Terwijl ze werkt laat ze die vraag rusten en ze overweegt en hervormt. De eigenschappen van olieverf en de benodigde technieken dwingen haar die tijd en rust te nemen. Rust en aandacht die zij ook gebruikt om de inhoud van haar werk gestalte te doen krijgen.
Schilderen gaat voor Afra Willems ook over kleur. Zorgvuldig bouwt ze die laag na laag op, zodat ieder schilderij al een ingeschapen geschiedenis heeft. Door de lagen heen zie je de tijd verstrijken. Steeds langer doet Willems over het voltooien van een schilderij. Dat maakt haar sterk bewust van het verstrijken van de tijd.
 

(more…)

In het kader van de manifestatie Afrika Mon Amour  tonen SBK Hengelo en Galerie 16, van woensdag 4 t/m zaterdag 21 november 2009, werk van de vier jonge Afrikaanse kunstenaars: Tété Azankpo,  Laurent Ilboudo,  Patrick Makumbe en Mbongeni Richman Buthelezi.

Tété Azankpo(Togo)

(more…)

SBK Hengelo toont van zaterdag 3 oktober  t/ m 14 november 2009 tekeningen van Sandra Kruisbrink.Sandra Kruisbrink (1961) volgde haar opleiding aan de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam en aan de Facultad de Bellas Artes ‘San Jordi’ en de Escuela Oficial in Barcelona. Zij bekwaamde zich tijdens die opleiding in schilderen, grafiek en lithografie. Sinds 1993 neemt zij regelmatig deel aan groeps- en solotentoonstellingen, zowel in Nederland als in het buitenland. Kruisbrink woonde en werkte lange tijd in Amsterdam en Barcelona.

(more…)

Na een opleiding op internationale scholen in Senegal en India leerde Ayuk Kuperus op de AKI in Enschede de techniek van het tekenen. Toen zij experimenteerde met behangontwerp kwam zij bij toeval tot het snijden van papier. Dat beviel haar zo goed dat ze er naar eigen zeggen aan verslaafd raakte. Papier is licht en eenvoudig verplaatsbaar materiaal- praktische redenen om er mee te willen werken. Maar het is ook een traditioneel communicatiemiddel, waaraan de mensheid haar taal, cultuur en geschiedenis heeft toevertrouwd. De emailcultuur van 2008 is niet die van Ayuk Kuperus. De traditionele brief vraagt om zorg, tijd, aandacht en bewustzijn, niet om kwantiteit en snelheid. Terwijl haar werk associaties oproept met de traditionele papiersnijkunst is haar benadering uniek. Zij snijdt vanuit een vlak papier een ingewikkelde driedimensionale vorm en weet daarmee een nieuw aspect, namelijk schaduw, neer te zetten. Zij snijdt vormen, ritmes en voorziet daarbij de complexe schaduweffecten die deze uitsnijdingen gaan opleveren.

Bij het kijken naar het papiersnijwerk van Ayuk Kuperus dringen zich metaforen uit de natuur als vanzelfsprekend op: een draaikolk, een wervelwind, een kamperfoelierank. Ze schept met een stanleymes diepte en spanning. Ze laat zich inspireren door golvende berglandschappen, door kringelende rook. Zo neemt ze de toeschouwer mee in haar eigen wereld.

(more…)

Einan Cohen (1933) is een veelzijdig kunstenaar. In zijn oeuvre laat hij zowel een humoristische als een serieuze kant van zichzelf zien. Zijn kolderieke films, naar abstractie neigende landschappen en portretten, minimalistische plastic reliëfs, objecten en bewegende installaties lijken op het eerste gezicht niets met elkaar gemeen te hebben - behalve dat ze de producten van één creatieve en nieuwsgierige geest zijn.

(more…)

 SBK Hengelo
 

toont van zaterdag 27 juni tot 1 augustus 2009
Chris van Voorst
Het Absolute Moeten
Van Voorst (1918-2006) was een geboren Amsterdammer die eigenlijk zijn vader had moeten opvolgen als meubelmaker. De creativiteit en de vrijheid van het kunstenaarsschap trokken hem echter meer. Hij wist een soort compromis te vinden. Hij werd, onder directeur Willem Sandberg, restaurateur in dienst van het Stedelijk en maakte in zijn vrije tijd tekeningen en grafiek. Midden jaren vijftig kwamen daar schilderijen bij.

Bepaalde thema’s lopen door zijn hele oeuvre heen. Vrouwen bijvoorbeeld. Vaak in algemene zin, als menselijke wezens die hij bewonderde om hun schoonheid, hun eigenheid, hun vaardigheid tot vriendschap. Veelvuldig tevens in een bepaalde rol. Als de moeder die zich ontfermt over haar gekruisigde zoon (de ‘Piëta’ met haar “koel onbewogen wreedheid”), de zoon die zich aangetrokken voelt tot de moeder (‘Oedipus’), de vrouw als heldin (‘Dwaze Moeder’, “vernielde mensen die toch nog overeind komen”) of ook de vrouw als verleider (“fraai beaderde figuren gelijk Delfts aardewerk”). Daarnaast laten verschillende werken engagement zien dat zijn oorsprong moet hebben gevonden in de oorlogsjaren die Van Voorst als jongeman heel bewust had meegemaakt.

(more…)

DE TRAGIEK VAN EEN FENOMEEN

Er zijn kunstenaars die uitgroeien tot een fenomeen en die daardoor steeds meer loszingen van hun werk. De in 2005 overleden Anton Heyboer was daar een klassiek voorbeeld van. De meeste Nederlanders kennen hem niet als kunstenaar, maar als man met vier vrouwen.

Toch was Anton Heyboer (1924-2005) eens een vooraanstaand kunstenaar. Hij wordt vaak in de periferie van COBRA genoemd. Om zijn expressionistische stijl, maar vooral ook om zijn persoonlijke handschrift waarin de invloeden van de kalligrafie zijn af te lezen en dat, in het verlengde daarvan, vaak wordt gedomineerd door handgeschreven woorden, kreten en zinnen. Van hem mocht het toeval altijd een rol spelen in zijn etsen en tekeningen en als het papier waarop hij werkte – van ‘gewoon’ tot heel dik, maar altijd absorberend – zijn bewegingen en vormen stuurde, verzette hij zich daar niet tegen. Hij vond het belangrijk dat zijn werk toegaf aan die spontaniteit.

(more…)

Floor Coolsma en Marleen Vogels putten voor hun werk uit de onschuldige meisjes wereld van aaibare dieren en vage angsten hun inspiratie. Wanneer je hun werk beter bekijkt is deze wereld minder onschuldig dan je verwacht, net als in sprookje en mythe.

Een kind kan denken, zonder belemmering over wat kan, of mag. Naar die onbevangenheid streeft Floor Coolsma (Deventer 1978) ook. In haar werk onderzoekt zij het menselijke verlangens naar onschuld, kwetsbaarheid, afhankelijkheid. Floor Coolsma maakt daarvoor gebruik van de projectie van menselijke gevoelens en behoeften, op dieren of elementen uit de natuur. Afkering en je tegelijkertijd tot iets aangetrokken voelen is een telkens terugkerend gegeven.

(more…)