De dagelijkse dingen spelen in grote of kleine mate een rol in onze realiteit. Soms vallen ze op, soms verdwijnen ze in een soort automatisme en vallen ze juist op door hun afwezigheid. Soms gebeuren er grote dingen, dan lijken we onze controle te verliezen. Die proberen we te hervatten door terug te grijpen naar bekende gevoelens, dat wat we al kennen.

Sipke Huismans exposeert in de Vrijhof op de UT, schilderijen van 1 m bij 60 cm. Eigen aan aquarel en geel papier is dat het er frommelig en oud uitziet, toch is het al het werk dat er hangt nieuw. Abstracte afbeeldingen, situatie’s en mensen. Bij de kleine doosjes tegen de wand blijf ik staan, platte doosjes in verschillende formaten, waarop geschilderde tekeningen met waterverf, kleine gebeurtenissen, een chagrijnig kijkend jongetje, twee tompoezen liggen naast hem op een tafeltje, is hij jarig? Een oudere vrouw die pienter oogt, ze vertellen hun verhaal, en dat is wat er uit spreekt, verhaaltjes van mensen.

Daar is een jongen ballorig met de handen in de zakken, voor hem staat moeder in nachtpon. Of gewoon, drie personen die de kijker aankijken. Niet verdacht op, van een vroegere directeur van een kunstacademie verwacht ik dit niet, rent daar onverwachts Pinochio het beeld uit, een elfje dat hem nakijkt. Met lichte verf staan twee hondjes aan een kade, terwijl het volgende doosje de wegbenende benen laat zien van een vrouwmens dat één van de hondjes ongeduldig aan een lijn meetrekt.

Ik loop langs de doosjes. Ook ik ben vol van youtube, hyves op internet, reality-tv, een trend die al een poos aan de gang is: de gewone man of vrouw, die nu aan de beurt is om zijn of haar verhaal te vertellen, die uniek is in al zijn of haar eigenheid, die nu mag spreken, zoals kabelnetwerk Ziggo beloofd, maar dit fenomeen geraffineerd en commercieel eigen maakt. Vol van computer, windows, internet, en tv-programma’s. Dit terzijde, maar het geeft aan dat de werkelijkheid zodanig virtueel en abstract kan zijn, dat de grens tussen fictie en het hier en nu nogal vaag wordt.

De doosjes geven me iets vertrouwds, gemakkelijk en simpel, het kleine geëerd en prettig analoog. Tastbaar, aanraakbaar, een lichamelijke werkelijkheid. Dit is geen digitale hocus-pocus, gewoon een doosje en wat waterverf.

Dit bericht is gepost op 20 juni 2008 om 11:32 en is gearchiveerd onder (geen). Je kunt reacties op dit bericht volgen via de RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie plaatsen, of reageren met een trackback vanaf je eigen website.