Carel Visser gebruikt ready-made materialen.
Glasplaten, autobanden, blikken, veren, schapenwol, autoramen, bekende dingen die een functie hebben worden teruggebracht naar materiaal om iets uit te beelden. Hij gebruikt het contrast binnen het materiaalgebruik om een spanning teweeg te brengen.
Een gebogen autoruit, het glas kan in scherven barsten, het is dun en doorzichtig. Een autoband is zwart, verend, stinkt naar rubber. Als je door een autoruit rijdt krijg je een lekke band. Simpel gezegd, maar misschien ís het dat ook.

Materialen om je uit te drukken. Direct, zonder poespas. Zoals een glasplaat op hoopjes ruwe wol, twee roestroodbruine blikken, met weer een glasplaat, met daarop een primitief Grieks Cycladisch hoofd waarvan het gezicht naar de muur is gericht, je kijkt naar de achterkant van het hoofd dat op een glasplaat staat, het kijkt je niet aan. Dat maakt dat je er wat onwennig bij staat.
Simpele dingen, maar afgewogen handelingen, niet zomaar. Een cryptogram, een puzzel, denken: hoe wat, wat bedoelt hij er mee? Of gewoon kijken, voelen.

Carel Visser wordt door sommigen de vader van de moderne beeldhouwkunst genoemd. Materialen worden teruggebracht tot hun essentie. Het materiaal zelf wordt gebruikt als uitdrukkingsmiddel.

Een schilderij, een zwart oppervlak met 2 bolle helften van ganzeneieren.
Het zwarte/grijze oppervlak is tot egaal zwart vlak dichtgetekend met potloodgrafiet. Het ei is wit is van kalk, grafiet is koolstof, alchemistisch bekeken is er een contrast, het ei is wit en dof en een product van een nieuw leven, terwijl grafiet glimmend is, een oorsprong heeft van dood leven en erg oud is. 

                
120×150cm

Ook bij de andere, grote grafiettekeningen doen de afgebeelde vormen bijna als materie aan.  Bedrieglijke egaal en glimmend. Bobbelig door intensieve potloodbewerking.
Het egale zwart moet veel tekenwerk hebben gekost. De titels: plant, boom verwijst naar materiaal? Of is het een bovenaanzicht van een plant, boom, een bloem? 
De zwarte platte ‘bollen’ in deze grote potloodtekeningen zijn terug te vinden in de objecten op de grond.

Cilinders, platen, hoeken, ronde en platte vormen, van ijzer of staalplaat staan gestileerd opgesteld. De roestbruine kleur, de symmetrie van de vormen, alles lijkt overwogen. Misschien stonden sommige stukken staalplaat al in deze vorm in zijn atelier, zag hij hoe ze stonden en zijn ze exact zo weer opgesteld.

In de volgende ruimte lijken de opgestelde beelden groter en meer monumentaal door het samenspel van evenwicht en lucht. De beelden immers maar 40 cm hoog lijken groter doordat de ruimte erbij betrokken wordt. De symmetrie is simpel, is raak.

   
             
Collages van stukken papier of bruin materiaal, dichtbij blijkt het karton te zijn met potlood en inkt bewerkt, zodat het een ander (hout) materiaal lijkt. Afbeeldingen van agressieve hondenkoppen en een hoofd van een gorilla. Weer het contrast, de werkelijkheid van de foto’s (gorilla/hondenkoppen) tegenover het geruststellende gemoedelijke papier en geribbeld karton. 

Tentoonstelling van Carel Visser tot en met 8 maart in het Rijksmuseum Twente in Enschede. 
www.rijksmuseumtwenthe.nl 

Dit bericht is gepost op 25 januari 2009 om 18:30 en is gearchiveerd onder (geen). Je kunt reacties op dit bericht volgen via de RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie plaatsen, of reageren met een trackback vanaf je eigen website.