Einan Cohen (1933) is een veelzijdig kunstenaar. In zijn oeuvre laat hij zowel een humoristische als een serieuze kant van zichzelf zien. Zijn kolderieke films, naar abstractie neigende landschappen en portretten, minimalistische plastic reliëfs, objecten en bewegende installaties lijken op het eerste gezicht niets met elkaar gemeen te hebben - behalve dat ze de producten van één creatieve en nieuwsgierige geest zijn.

Cohen werd geboren in Zagreb, Joegoslavië. Zijn beide ouders werden vermoord in de Tweede Wereldoorlog. “Mijn moeder was op weg naar de winkel om voor mij een matrozenpak te kopen. Ik heb haar uitgezwaaid en nooit meer teruggezien.” In 1948 emigreerde ik naar Israël. Ik woonde en werkte daar in een Kibboets, studeerde aan het Oranim College,  aan de kunstacademie in Tel Aviv en kreeg privéles van de bekende dadaïstische kunstenaar Marcel Yanco. Ik heb mijn hele leven lang veel gestudeerd. Steeds verdiepte ik me in een nieuwe techniek. In mijn gehele oeuvre zie je dat ik me, zeg maar, om de twaalf tot twintig jaar op iets totaal nieuws toeleg.”

Halverwege de jaren zestig ontving Cohen een studiebeurs en vertrok daarmee naar Europa. “Ik heb een drietal tussenstops gemaakt, in Zürich, Parijs en Brussel. In alle drie de steden schilderde ik geabstraheerde portretten van individuen die ik op straat of in cafés tegenkwam, maar ook van groepen mensen. Als kind was ik al gefascineerd door mensen die elkaars gezelschap opzochten. Meestal tekende ik karikaturen, zoals ieder kind dat waarschijnlijk doet. Maar in de jaren zestig zie je ook verwijzingen naar de oorlogsjaren en de angst die ik als kind voelde. Ik tekende bijvoorbeeld mensen die heel angstig bijeen zitten.”

“Mijn vertrek uit de Kibboets, weg van het socialistische idee de wereld te moeten veranderen met mijn kunst, gaf me een enorm gevoel van vrijheid. Ik begon te experimenteren. Aan de Technische Universiteit in Delft heb ik deelgenomen aan een speciaal voor kunstenaars georganiseerde cursus. De docenten lieten ons kennismaken met plastic en de mogelijkheden ervan. De plastic reliëfs die ik daarna maakte vormen een hoogtepunt in mijn kunstenaarscarrière. Ik verhitte het plastic totdat het vormbaar werd en blies er via een buisje tegen aan. Zo ontstonden er bobbels plastic die ik op geschilderd perspex monteerde. Ik maakte ook objecten, door verschillende vormen plastic achter elkaar te plaatsen. Dat resulteerde in dieptewerking. Ze waren onder meer te zien op de Biënnale van 1971 in Frankrijk. Een aantal is door het Stedelijk Museum in Amsterdam aangekocht.”

“25 jaar geleden kocht ik een 120 jaar oude rol ongebruikt pakpapier. Hier heb ik de laatste jaren veel abstracte landschappen op geschilderd. Ik noem ze mijn ‘waterwerken’. Onder invloed van de verf verandert de structuur van het papier, waardoor het landschap nog een extra suggestie van diepte krijgt. Ik gebruik hiervoor een heel brede veelharige kwast. Zo één, waarmee de barbier na het scheren los zittende haren weg veegt. Ik ga dus terug naar de natuur. Dat heeft waarschijnlijk met mijn verleden te maken, een soort behoefte aan rust.”

Deze expositie is te zien bij SBK Hengelo, Molenstraat 16, 7551 DC,  Hengelo.
De openingstijden zijn: Woensdag t/m vrijdag: 12 - 18 uur en  zaterdag: 11 – 17 uur
De SBK is bereikbaar via telefoonnummer: 074 2914774
Meer informatie kunt u vinden op: www.sbk.nl

Dit bericht is gepost op 31 juli 2009 om 17:38 en is gearchiveerd onder (geen). Je kunt reacties op dit bericht volgen via de RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie plaatsen, of reageren met een trackback vanaf je eigen website.