In het kader van de manifestatie Afrika Mon Amour  tonen SBK Hengelo en Galerie 16, van woensdag 4 t/m zaterdag 21 november 2009, werk van de vier jonge Afrikaanse kunstenaars: Tété Azankpo,  Laurent Ilboudo,  Patrick Makumbe en Mbongeni Richman Buthelezi.

Tété Azankpo(Togo)

Tété Azankpo (1968) maakt assemblages en sculpturen. Aanvankelijk naaide hij op een ondergrond van goedkoop hout - bijvoorbeeld waaibomenhout –stukken ijzer, metaal en email. Hij combineerde deze met allerlei andere gevonden objecten. Van een plastic kinderschoentje tot een kapotte pan. Soms voegde hij teksten toe. Hij liet vooral het bestaande materiaal spreken en stelde zich op als de regisseur daarvan. Dit leverde krachtige beelden op vol met raadsels. Ze waren gestuurd door het toeval en hadden de originaliteit van de noodzaak tot experimenteren.
In zijn recente werken heeft hij die werkwijze goeddeels losgelaten. Door zijn succes is hij niet langer meer gedwongen om met restmateriaal te werken maar vooral omdat hij de behoefte voelt inhoudelijk de diepte in te gaan. Hij heeft behoefte aan meer engagement.
In zijn assemblages uit 2008 gebruikt Tété Azankpo nog steeds kleurig, bestaand materiaal, nu zijn dit vooral foto’s en plaatjes uit tijdschriften en boeken. Uit deze beeldelementen vormt hij portreten. Dat hij met ijzerdraad op een ondergrond van hout ‘naai’. Inhoudelijk zitten deze werken ingewikkelder in elkaar. Ze verwijzen naar de historie en de tradities van zijn land en ze verwijzen naar politieke ontwikkelingen en gebeurtenissen.

Laurent Ilboudo (Burkina Faso)

Laurent Ilboudo maakt schilderijen die het midden houden tussen abstract en figuratief. Ze gaan uit van een min of meer monochrome maar grof geschilderde ondergrond. Daarop, vaak gecentreerd, speelt ‘het verhaal’ zich af. Soms is dat verhaal heel duidelijk - een man en een vrouw die met elkaar vrijen of twee beesten die iets moois hebben met elkaar - in andere gevallen is het gissen. Daar worden figuren en objecten tot vormen of symbolen. Daar wordt een universele taal een taal van een bepaalde cultuur.
Door het kleurgebruik roepen de werken emoties op maar die zijn voor een buitenstaander moeilijk te duiden. Ilboudo lijkt in zijn werk terug te kijken op een jeugd die hem nogal wat verdriet heeft bezorgd, maar dat is niet met zekerheid te stellen. Want daarvoor zijn er voor de westerse kijker te weinig vertrouwde aanknopingspunten.
De werken hebben een vrij dwingende presentie, maar op het moment dat ze met succes die aandacht hebben getrokken, roepen ze meer vragen op dan dat ze antwoorden geven.
De schilderijen van Ilboudo zijn geworteld zijn in traditionele Afrikaanse culturen. Ze zijn aangeraakt door het Westen, maar ze zijn hun authentieke zelf gebleven. Ze maken het de Westerse kijker moeilijk

Patrick Makumbe (Zimbabwe)

Na zijn succesvolle vervolgopleiding aan de Rijksakademie in Amsterdam keerde Patrick Makumbe(1978) terug naar zijn geboorteland. Op zijn recente tekeningen zet hij in grote, losse streken zijn Afrikaanse figuren met acrylverf neer op glad papier. Ze staan of zitten in een lege, witte ruimte. Hun gezichten zijn niet uitgewerkt. Het zijn hun lichamen die spreken. Zwart is de basiskleur. Ook op zijn schilderijen gebruikt hij maar incidenteel kleur. Kleuren die je eerder met jong associeert dan met vrolijk.
De lichaamstaal van zijn ‘modellen’ geeft ze een identiteit.. Die houding gecombineerd met het gebrek aan omgeving – waar wonen ze, waar staan ze, bij wie horen ze? – maakt dat ze de indruk wekken verloren te zijn. Alsof Patrick Makumbe het begrip ‘Lost Generation’ visualiseert.
Patrick Makumbe maakt in zijn werk geen politiek statement. Hij brengt emoties over die een invulling van het verhaal daarachter mogelijk maken. Hij verplaatst de politiek naar het dagelijks leven en zorgt op die manier voor universele herkenbaarheid.

Mbongeni Richman Buthelezi ( Zuid- Afrika)

Mbongeni Richman Buthelezi woonde in een township, geld had hij niet en middelen waren niet voorhanden. Daarom besloot hij werken te maken van plastic verpakkingen in allerlei soorten en maten. Maar er was ook een persoonlijke en professionele reden: “I was also fascinated with the color and its uniqueness in terms of visual impact.”
Nu, bijna vijftien jaar later, is het zijn handelsmerk geworden. Plastic is meer dan alleen een toegankelijk en goedkoop middel. wil laten zien dat je van niets iets bijzonders kunt maken, dat zelfs lelijk afval tot schoonheid kan leiden. Tegelijkertijd ziet hij kunstmatig afval als een toepasselijk symbool voor de artificiële wereld waarin we leven.

Buthelezi bewerkt de plastic verpakkingen en de stukjes plastic met een soort warmtepistool. Het zacht geworden materiaal ‘plakt’ hij op een ondergrond van hardboard (mesonite) zo ontstaat er een kleurrijk ’schilderij’ met een zeer levendige textuur. Hoewel er ongetwijfeld een schets of een concept aan ten grondslag heeft gelegen, zie je dat de kunstenaar alle ruimte heeft gelaten. “. Zijn werken geven een goed beeld van het leven in de townships. Ze stralen hoop uit. Dat en zijn unieke vakmanschap maken dat zijn werk steeds meer belangstelling wekt, ook buiten Zuid-Afrika.

Galerie 16 is gevestigd aan de molenstraat 16, 7551 DC in Hengelo.

Openingstijden: Woensdag t/m vrijdag van 12 tot 18 uur en zaterdag van 11 tot 17 uur.

Nadere informatie is te vinden op www.galerie16.nl

Dit bericht is gepost op 30 oktober 2009 om 17:47 en is gearchiveerd onder (geen). Je kunt reacties op dit bericht volgen via de RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie plaatsen, of reageren met een trackback vanaf je eigen website.