Hommarus Brusche ‘Mi Pueblo’ in AkkuH
Allereerst zie je niets. Je ziet houten stellingen, schotten. Dan toch opzij wat tekeningen, lijnen als striptekeningen, nieuwsgierig loop je erop af, merkt dat er een opening is, je loopt binnen en staat in een vervreemdende situatie, levensgroot ben je deelgenoot van een levensecht geschilderde realistische man tussen kruiken, die met zijn rug naar je toe staat. Een andere, dezelfde man, staat over een kruik gebogen. Wat doet hij? Kotsen? Nee, hier wil je niet zijn.
Maar nu ben je benieuwd wat de andere ‘huizen’ herbergen, weer zijn de tekeningen bij de ingang ‘veilige’ figuratieve lijnen. Je staat binnen, ajakkes, vleeshompen aan haken, je staat er midden in, de geur ontbreekt, maar je verbeeldt dat je het ruikt, een man ligt op de grond, waarom?
In het volgende huis zijn abstracte, zwart witte schilderingen, het kijken is prettig, simpel en veilig; geen suggestief beladen beelden, maar je eigen interpretatie.
Als een gedicht om in te wonen. Zo worden de houten stellingen, de huizen, genoemd, ze staan zo opgesteld dat je erin kunt staan en kunt kijken naar de afbeeldingen rondom je.
Abstract, figuratief, suggestief, realistisch, en je voelt wat die wisselwerking met je doet. Door het levensgroot ‘erin’ staan ontkom je niet aan confrontatie.
Nu sta je in een ruimte met een vergezicht, dat is prettig, je staat naast de zeearend met zijn geweldige vorsende blik, toch is hij niet kwaad, dat voel je want je staat naast hem. Maar hij kijkt je niet aan, het overzicht op het landschap, dat is wat er toe doet, de verte, niet een onbenullig mens.
Maar de natuur is hard, een prooi is gevangen, tussen zijn poten ligt als dood, een menselijk figuur. Dat is waar je nu getuige van bent. Getuige, geen deelgenoot. Je bent de kijker die uitgenodigd is.
Expositie van Hommarus W. Brusche tot 22 februari in AkkuH in Hengelo www.akkuh.nl
