Het boekje: Jop Horst, tekeningen, is uitgegeven door Galerie Lans-Uylen en ontworpen door Ricardo Liong A Kong. Het zijn kleine tekeningen (in het boekje afgebeeld op ware grootte) uit 2005, in de volgorde dat ze gemaakt zijn.
Sterke tekeningen die eenzaamheid, strijd en verlossing weergeven.
De overzichtstentoonstelling van Jop Horst in Galerie Lans-Uylen is een selectie van werken vanaf 2005.

Het is geen vrolijke tentoonstelling, maar door de cynische relativerende ondertoon toch ook niet deprimerend. Het begint al bij binnenkomst, in het midden van de ruimte op de grond draait een half verdroogde sprieterige plant bijna banaal op een ronddraaiende oude pick-up almaar in het rond.

Het is het beeld van de tentoonstelling dat Jop het actueelst vindt, de ronddraaiende plant, die de hoedanigheid verbeeldt waar we in zitten ofwel ‘De toestand in de wereld. In ieder geval in die van mij’, lacht Jop.

Eerst ga ik naar boven, daar staat een houten bankje dat uitnodigt tot zitten. Er hangt een objectachtig schilderij van ‘de heer stier’, ik kende het, maar ook nu weer overvalt me de doordringende blik. Het schilderij is te overheersend voor in de huiskamer. Het is in bruikleen aan de broer van Jop die een designzaak heeft in Wageningen. Het past in een openbare ruimte, want een heerstier die als big brother de hele dag de kamer in kijkt kan onbehaaglijk zijn.
Het bovenlichaam met strepen, zwart isoleerplakband, impliceren een gevangenis, tralies, en de stier zou een gevangenisbewaarder kunnen zijn, maar ook de gevangene zelf.

140cmx100cm

Op de grond ligt de man van Hengelo, uitgegraven in Jop’s achtertuin, nadat Jop eerst gips met zand en takjes in een mens-vorm had gegoten, het gat dichtgooide en een paar dagen liet zitten. Het uitgraven voelde als een graf dat opgegraven werd. Het was een echt mens dat daar lag, de resten ervan. Het was horror. Misschien omdat Jop in die tijd nogal in zichzelf was gekeerd en niet of nauwelijks sprak.

Een papieren huisje ernaast, vol gekrast met zwarte viltstift, een mooi recht huisje, maar zonder deur, zonder ramen, enkel de zwarte lijnen, de veilige thuis die bezoedeld is. Er is geen thuis, geen huisje, boompje, beestje gevoel, geen veilige basis, juist niet.

Beneden, schilderijen zonder gezicht, de identiteitcrisis bij uitstek. De ‘geen-gezichten’, de ‘blinde vlekken’ zijn plat en vlak geschilderd, gezichten zonder gezicht als een ‘niet zijn’. Er hangen ook twee realistische portretten van twee oudere mannen.

In het midden van een muur hangt een groot object, negen aan elkaar vast gemaakte bloedkleurige schilderijen, ook hierin speelt het zoeken naar identiteit een rol. Halve gezichten, in de schaduw, vooral vaag, de herhaling, steeds anders, maar toch met het zelfde thema.
Dan opeens er tegenover op een groot vel papier heel groot een snel geschilderd portret met zwarte lijnen, expressief en duidelijk.
Naast de negen schilderijen weer een groot vel papier met een zwarte tekening van een zwart hondachtig beest, een overheersende zwarte massa, vooral zwart.
De kleine tekeningen aan een wand zijn tekeningen die Jop in zijn huis aan zijn houten tafel maakt, overdag, ‘s nachts, cartoonachtig, snel, raak.

Tentoonstelling tot 18 mei, Galerie Lans-Uylen, Marssteeg 22, Hengelo (o)
tel: 074-2591818, open: wo-za 14.00 - 17.00 http://www.galerielansuylen.nl
Boek is te koop via Galerie Lans-Uylen

Dit bericht is gepost op 21 maart 2010 om 17:59 en is gearchiveerd onder (geen). Je kunt reacties op dit bericht volgen via de RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie plaatsen, of reageren met een trackback vanaf je eigen website.