In de smoezelige hoeken, of gewoon brutaal zo midden op de muur, in de douche tussen de tegels. Overal kan schimmel zitten. Een lek in de vloer, muizen die binnen trippelen, het voelt niet pluis, de rotting op een muur, plafond, vloer. Het huis is niet meer ‘thuis’, het buiten is naar binnen geslopen. Met allerlei schoonmaakmiddelen worden schimmels en vieze vlekken verwijderd.

Ergens lees ik in een bulletin dat Lizan Freijsen als beeldend kunstenaar de overeenkomst zag tussen vochtvlekken en waterverftechniek. Op haar foto’s zijn vochtvlekken te zien die ze fotografeert in leegstaande panden en gebouwen.

In Diepenheim is een expositie van haar werk te zien, vlekken, in hoeken, in naden. Wie de prachtige stilistische ruimtelijkheid van de galerie kent kan zich voorstellen dat de schimmelvlekken er een vreemde gewaarwording zijn.
Op de grond liggen ‘korstmossen’. Hier zijn ze van zuiver schapenwol. Ondanks dat ze zacht zijn voel ik niet de neiging om er over heen te aaien/strijken, misschien komt het door de kleur, maar ook de gedachte aan schimmels houdt me tegen. Schimmels associeer je toch met bacteriën, met ziekte en rotting.

Perfect gladde foto’s, totaal in tegenstrijd met wat ze uitbeelden. Wie doet zoiets? Ik stel me een geobsedeerde persoonlijkheid voor, door angst voor bacterie en ziekte probeert ze haar angst voor verrotting te beheersen door er mee bezig te zijn. Maar nee, zo iemand hoeft ze natuurlijk niet te zijn. Het werkproces is in ieder geval zeer precies en clean, en heeft niets met verderfelijkheid van doen.

Meer nog houdt een andere vraag me bezig: wie bestelt die vlekken? Want je kunt ze bestellen, zelfs huren, vlékken op muren. De één doet zijn/haar best om ze kwijt te raken, de ander laat ze op bestelling maken.
Is het hip, een vlek op de muur? Net zoals, of is die mode alweer voorbij, het hip was om in zwerverskleding, een kapotte zeer dure broek, te lopen.

De verveling voorbij, het onveilige buiten naar binnen halen. Zo veilig voelen dat het buiten wel naar binnen kan worden gehaald. Maar nee, het is niet onveilig, het is doen alsof, de vlekken zijn veilig, zijn alsof, is suggestie.
En in een nog groter bewustzijn weet je dat het veilige binnen schijn is, dat de natuur met haar korstmossen en schimmels veel werkelijker is.

Expositie Lizan Freijsen ‘Starting a universe’ in Kunstvereniging Diepenheim     

Dit bericht is gepost op 2 februari 2009 om 9:42 en is gearchiveerd onder (geen). Je kunt reacties op dit bericht volgen via de RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie plaatsen, of reageren met een trackback vanaf je eigen website.