Ik maak een foto van mijn zus met op de achtergrond grote portretten. ‘Maak maar een foto van deze’, zegt mijn zus. ‘Ja, met zo’n vent wil Iedere vrouw wel op de foto’, grap ik terwijl ik klik.
55 enorme doeken. De expositie is een hommage aan Henk Jurriaans, de man van Marte Röling, die in 2005 is overleden.
Grote werken, alsof de uitspraak is: ‘Dit is mijn aantrekkelijke man en ik houd van hem’.

 

 

Henk Jurriaans in verschillende situatie’s. Met bril, zonder bril, met hoed, zonder hoed, met haar en zonder haar, maar steeds wel de stoppelbaard. Het is een hommage aan een man. Hoe mannelijk kan een man zijn, hoeveel kun je houden van een man.
Alsof ze haar liefde voor haar man wil afmeten en uitdragen door de grootte van de schilderijen, want groot zijn de schilderijen, en groot is haar liefde.

Op afstand zijn ze verschillend, divers in kleuren, soms een serie met dezelfde kleur, zoals de schilderijen met geel.
Maar als ik dichtbij kom, begrijp ik het niet. Want dichtbij, als ik voor een doek sta, verdwijnt het gezicht in een abstract van lijnen, streepjes, snel op het doek geschilderd. Vlak en plat. De gekleurde achtergrond geeft de diepte die op afstand goed werkt. Geel, rood, bruin, groen, oranje.

Toch, de uitvoering is mooi, De man, de kleuren, de grootte. Als een groot decor. De bijbehorende teksten voegen nu eens iets toe. Poëtische teksten, in de sfeer blijvend van ‘mijn bijzondere man’.

 

 

De grootte, het vluchtige schilderen, als nageschilderd van een fotoprojectie, is van deze tijd. Oppervlakkig, snel, zonder inhoud, de consumptie-maatschappij met veel show. Toch, de teksten maken veel goed. Het geheel is een klassiek thema in een moderne jas, de zuiverheid van de onbereikbare liefde. Het is een aanstekelijke adoratie voor een man.

Alleen, als ik er weer voor sta, zo vlak voor, dan verdwijnt het overzicht opnieuw in abstractheid en zie ik weer de streepjes en lijnen op een leeg vlak. Dit heeft bijna een psychologisch effect, zodra je dichterbij komt verdwijnt hij, de man, is hij zonder inhoud.
Alsof dichtbij te heftig is en daarom wordt vermeden. Door de grootte wordt er tegelijk afstand gecreëerd. Globaal en op afstand is hij veilig. Zulk adoratie in de verte kan alleen maar oppervlakkig zijn.

De vluchtige streek, groot uitgedragen in grote bewegingen, geeft ook een enthousiasme weer die aanstekelijk werkt. Geen pijnlijke suggesties die het publiek en de nog maar net gestorven man confronteren. Groot en luchtig moet het zijn, als een witte wolk in de hemel, en daarmee raakt het een stukje onsterfelijkheid.

 

 

 

 

Zelfs vannacht bleef dat gezicht op de doeken me bij. Als je zo van iemand kunt houden dat je diegene bij je wilt hebben, er vol van bent. Dat is wat idealistische en onbereikbare liefde doet.
Het is mooi dat je door die inspiratie zulk werk kunt maken. Nee, geen enkel wrang gevoel, geen sarcasme, teleurstelling, spijt of buitengesloten voelen. Maar gewoon alleen maar liefde voor een bijzonder persoon. Dat is mooi.

 

De expositie is tot en met 24 mei te zien in de Fundatie in Zwolle. Bekijk ook de video bij de tentoonstelling. http://www.museumdefundatie.nl/

Dit bericht is gepost op 12 maart 2010 om 13:10 en is gearchiveerd onder (geen). Je kunt reacties op dit bericht volgen via de RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie plaatsen, of reageren met een trackback vanaf je eigen website.