Opening AkkuH met ‘Still even’ van Uwe Poth
Vanuit de trein is het altijd donker wanneer je langs het complex Hazemeijer rijdt. Dit keer niet, de ramen van het eerste gebouw zijn geel verlicht. In een flits van twee seconden zie ik figuren die in het licht staan, ik onderscheid een bar, mensen met een glas wijn in de hand, schilderijen tegen de wanden.
Het is er druk. Het is de eerste opening waarmee tevens de opening wordt ingeluid van AkkuH, het nieuwe kunstcentrum Hengelo. AkkuH ofwel Aktuele kunst Hengelo huisvest in een prachtig fabriekspand, een imposant gebouw op het Hazemeyer terrein.
De volgende dag is het rustiger, de opening is voorbij. Ik zie bloemen bij de balie en grote lichte ruimten en een leeswand. Er lopen al mensen, terwijl het toch net na enen is.
In de ruimte waar ik binnenstap zijn alle muren bedekt. Schilderijen van Uwe Poth. Tekeningen met abstract werk. Ik herken een gezicht dat ook op bankbiljetten staat en Nietsche. Ook middeleeuwse prenten uit boeken worden hier hergebruikt in de vorm van lijntekeningen.
De tekeningen zijn een brainstorm van associatie, vlekken, plaatjes, een stroom die eindeloos doorgaat, niet afgewogen geselecteerd, niet als schilderij op zich, daarvoor zijn er teveel.
En net wanneer ik me benauwd afvraag of het van belang is dat ik alle tekeningen herken waar ze naar verwijzen om het werk van Uwe Poth te kunnen begrijpen, zie ik een banale banaan en op plaatsen waar stopcontacten en lichtknoppen zitten heeft hij stukken uit schilderijen gesneden, alsof hij de draak steekt met mijn zwaar en moeilijk gepeins.
In de andere ruimte hangen grote schilderijen. Op het eerste gezicht lijken het foto’s, het zijn uitgeprinte collage’s. Een kaasschaaf, een vork, een lepel, plantedelen als organen, architectuur, een afvoerputje van een gootsteen, glazen pot, klos naaigaren, een stil leven van deze tijd, waar overheen expressieve verfstreken en vlekken zijn geschilderd.
Bij een aantal schilderijen voel ik me als kijker bekeken terwijl ik kijk, dan zie ik de fotograaf weerspiegeld in een rond bolobject terwijl hij een foto maakt. Dan zijn de snelle, bijna kille computerprints van fotocollages, en de functionele, weinig idyllische voorwerpen waar losjes overheen is geschilderd, confronterende, geen aangename beelden.
Soms worden alledaagse vormen zo gepresenteerd dat ze loskomen van hun doel. Niet hier, de kaasschaaf blijft kaasschaaf, vork, lepel idem. Het lijkt alsof Uwe Poth expres het wegdromen in een surrealistische werkelijkheid wil vermijden.
Als contrast hangt er één schilderij dat geen fotocollage is, maar enkel een expressieve uiting van verf, het verschil is groot, dit is bekend terrein. Ik voel opluchting omdat ik het herken. Maar is dit niet tegelijk misleidend? Om mooi te vinden wat je herkent?
Tentoonstelling ‘Still even’ van Uwe Poth: 18 oktober t/m 20 december
Videopresentatie ‘Fighting of the Spirits’ van Iris Tenkink: 18 oktober t/m 20 december
Tentoonstelling, een terugblik van Henk ter Horst: 26 oktober t/m 30 november, opening 26 oktober, 16.00AkkuH, F. Hazemeijerstraat 800, Tel: 074- 291 02 32
website: http://www.akkuh.nl
