Omdat ik er langs reed ben ik naar binnen gegaan, meer gewoontegetrouw dan uit nieuwsgierigheid. Omdat ik me verveelde, en er toch was. Het ligt niet aan de exposanten en niet aan de galerie, het ligt meer aan mijn hoofd, dat vol was van oppervlakkige stress, dat me in belette open te staan voor iets nieuws.

Goed dat ik ben gaan kijken. Maar dankbaarheid kreeg ik pas later, in het begin voelde ik me meer een onwillig kind, chagrijnig, er kon eigenlijk niets meer bij in mijn hoofd.

Ik liep dus binnen. Een groot vel papier waarop een technische tekening hing tegen een muur, ik kon er niets mee. Ik liep verder, inwendig mopperend op de maker. Ik zag een beschermingsmasker voor werken met giftige stoffen of zoiets. Op de grond een oude transformator die niet werkte.

Midden in de ruimte was een houten huisje gebouwd. Naast de ingang in het hout, een reep opening waar een sliert papier uitkwam, eveneens met technische tekeningen met wat woorden: situatie, schets bovenaanzicht, etc. Ik ging het huisje binnen, het was donker, later bleek dat de juiste belichting niet aan was, ik was binnengelopen terwijl de galerie nog dicht was, men zat in een vergadering. Ik onderscheidde met moeite plankenkasten, planken met, ja met wat.

Reageerbuizen, slangen, botten, mos of gras, zaden, maar ook poppetjes van dieren, mensjes. Geknielde, gepijnigde mensjes, dan in het midden van de ruimte een stoel waar iemand in kon zitten, kijkend naar dode monitoren voor hem en een ouderwetse rateltypemachine, vanwaar het papier de muur uitgaat. En transformatoren, grote, kleine, objecten. Oude instrumenten gebruikt bij wetenschappelijk onderzoek zijn zelf vermaakt tot een object, toegevoegde draden met bolletjes iéts eraan, een tekening van een vleermuisachtige in een fles, ik zag het, ondanks dat het met zorg gedaan was en het vast veel werk kostte, kon het me op dat moment niet boeien. Ik wilde het huisje uit lopen, want het was er donker en muf met dode en onwerkende dingen.

Tot ik naast de uitgang weer een transformator zag, laag met hendels eraan, toén ging bij mij de knop om. Hendels die je naar beneden kan duwen zoals wissels van een spoor, in een fabriek de lampen aan en uit, de boel in werking zetten of juist uit zetten.

Oude objecten, gebruikt voor wetenschappelijk onderzoek. Reageerbuizen, slangen, draden, meters om te meten, boven een rieten mand waaruit een mensenhoofd steekt, mensjes, zaden, grassen, schors van een boom, monitoren, technische tekeningen, geen logica, geen functie, maar een impressie van. Techniek, natuur, cultuur, hoever ga je in je onderzoek, hoever ga je om vat te krijgen op het leven? Geknielde mensenpoppetjes met draden. Laat het leven vat op zich krijgen?

Oude meters, oude dingen, onderdelen van poppen, menselijke figuren, draden, onderzoek. Het onderzoek zelf is onderwerp, is geschiedenis en daarom deel van het leven. Veel en verschillende materialen, krullen die uitsteken, doodlopende draden, maar symmetrisch, hard tegenover zacht, evenwicht, tegenwicht, oermaterialen, stam, zand, steen, ijzerdraad, maar ook poten, veren, mens, dier, alles wordt in deze tentoonstelling geprobeerd te vatten.

En weer die vraag, hoeveel vat hebben we op ons leven? Hoever gaan we om dit te krijgen? Die vragen kwamen/borrelden boven terwijl mijn oppervlakkige stress oploste.

Later werden de lichten aan gedaan toen men bemerkte dat er een bezoeker was, monitoren gingen werken, gaven sneeuwbeeld, je kon beter de dingen bekijken, maar toch voegde dat niets toe aan wat ik eerst al vermoedde te zien. En de omslag, de knop om naar een euforische stemming was al.

TRANSFORMATOR, een installatie van Theo Harmelink en Patrick Mangnus in Kunstcentrum Hengelo tot/met 21 september 2008
http://www.kunstcentrumhengelo.nl/

Dit bericht is gepost op 17 september 2008 om 10:04 en is gearchiveerd onder (geen). Je kunt reacties op dit bericht volgen via de RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie plaatsen, of reageren met een trackback vanaf je eigen website.