In het Groningermuseum wilde een verontwaardigde man zijn kaartje terug. In gebrekkig Nederlands verklaarde hij dat hij 10 euro had betaald voor Chinese kunst terwijl hij Nederlandse kunst en cultuur wilde zien. Als hij Chinese kunst wilde zien, dan ging hij wel naar China, zo zei hij met veel gebaren.
Ik ga naar Groningen om Chinese Kunst te zien. Chinese kunstenaars zijn uitgenodigd om kunst te laten zien of ter plekke te maken.

Van Shi Jinsong, een zaal met een plateau. Op dat plateau staan boompjes van anderhalf tot tweeënhalf meter, typische Chinese boompjes die je als afbeelding vooral op Chinese producten tegenkomt zoals waaiers en in Chinese restaurants. Ieder boompje staat rechtop met schroeven, moeren, plankjes en spijkers. Het beeld lijkt te verwijzen naar de moeite die het kost om de traditie trouw te blijven. Of verbeeldt het de geforceerde conservering van de Chinese traditie.

Foto�s van vervreemdende kille grijze wolkenkrabbers, totaal verlaten, ergens midden op een balkon is een feestje aan de gang, twee mensen die (te) uitgelaten dansen. Tegelijkertijd, een zelfde soort foto, lege wolkenkrabbers, straten, enkel kilte, bovenop de rand van een enorm gebouw een klein figuurtje dat wil springen. Xing Danwen poogt de gevolgen van de urbanisatie weer te geven, meer mensen, maar ook meer anonimiteit en eenzaamheid. Zoals overal plaats vindt.

Een zaal met drie maquette�s van hout van Shen Shaomin, een boven me uittorende uitsnede van een tempel, alsof een zaag deze doormidden heeft gesneden. Bovengronds een tempel, doet denken aan de verboden stad, ondergronds heel verfijnd in hout uitgesneden: geweren, martelkamers, soldaten, doodseskaders. Met ongelofelijke ambachtelijke perfectie. Prachtig gedaan maar eigenlijk niets nieuws en ik wil er aan voorbij gaan.

Achteraf blijft dit beeld me bezig houden, waarom maakte deze kunstenaar er zoveel werk van? Wat onmogelijk veel werk voor een thema dat je in een paar woorden kan verduidelijken. Misschien is het onderwerp volgens deze kunstenaar zo zwaar beladen dat hij het niet af kon doen met een paar woorden of tekeningetjes. Het is een gigántisch onderwerp, dat zo enorm veel energie kost om te verwerken, om het een plaats te geven, om er door heen te komen, om het neer te zetten en te zeggen: het staat er, het is duidelijk, ik heb er al mijn mogelijke energie tegenover gezet. Het verraad van een onderdrukkend regime, de schijn, terwijl er angst werd gekweekt door wat er ondergronds gebeurde.

Bij de ingang staan grote raketten van Yin Xiuzhen, gemaakt van vriendelijke stoffen lappen, achteraf nabladerend in het Gronings kunstmagazine blijken het flats te zijn, de bouwwijze werd gebruikt in het vroegere DDR. Van beneden naar boven eindigt deze tentoonstelling boven en als ik veel later boven naast de trap sta, staan in de diepte de flats/raketten. Onverwachts blijken de toppen omhoog stekende puntige zwaarden te zijn. Ik neem mezelf opnieuw voor nooit te denken dat ik het nu wel weet, bij een volgende hoek kan het er heel anders uitzien.

Wat opvalt zijn de grote objecten, een zaal wordt gevuld met een thema, een enorme menselijke skelet van een voet, een brullende dinosaurus van Jin Jiangbo, dat me overigens niets zei, veel vazen die qua vorm en afbeelding een geheel vormen (Ai Weiwei), een object gemaakt van eieren (Weng Fen), terwijl boven op een verhoging te zien is dat het een bankbiljet is, aldus van kwétsbare eieren. Uitvergrote pixels van enorme foto�s (Shao Yinong & Muchen) tijdens een viering van Mao-verering, een hommage aan Mao wordt dan bijna abstract.

Een kleine ruimte, Mao in een glazen doodskist wekte mijn lachlust op. Het lef van de kunstenaar Zhuang Hui, om de zeer vereerde Mao als pop te kijk te zetten in een glazen doodskist die meer weg heeft van een vitrine.
Dan weer Mao op een horizontale langwerpige foto (Chi Peng), wat verscholen tussen veel, heel veel boeddhabeelden.
De volgende zaal verrast door een fantastische stad (Zhan Wang), ozo mooi, van enkel hotelbestek en -pannen. Suggestief, maar onmiskenbaar dé stad, met een link naar consumptiegedrag. En veel meer voorbeelden verdienen meer dan een woord of een zin.

Grote objecten per zaal, alsof nog steeds het bewustzijn is: �als enkeling betekenen we niets, samen maken we iets groots krachtig en betekenen we iets.� Er is de expressie van de kunstenaar, tegelijk staat een heel volk achter hem. Nog is er de nawerking van de Chinese ambachtcultuur, de verfijning, de technische perfectie. Maar toch is er de expressie van een kunstenaar over maatschappelijke fenomenen uitgevoerd in een massaal idee.

Expositie: New World Order - hedendaagse installatiekunst en fotografie in het Groningermuseum tot en met 9 november 2008. www.groningermuseum.nl

Dit bericht is gepost op 12 augustus 2008 om 12:16 en is gearchiveerd onder (geen). Je kunt reacties op dit bericht volgen via de RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie plaatsen, of reageren met een trackback vanaf je eigen website.